De roman's enige echte vriendschap is tussen Bruno (Duits commandant's zoon) en Shmuel (Joodse gevangene). Ze ontmoeten elkaar aan de heining die het commandantshuis scheidt van Auschwitz. Dezelfde leeftijd, dezelfde verjaardag, tegenovergestelde universums.
Ze delen:
Het boek labelt ze nooit "vrienden" — het woord is te klein. Ze zijn getuigen van elkaars menselijkheid in een systeem ontworpen om het uit te wissen. Hun band is de roman's morele centrum: twee kinderen die de rollen weigeren die hun toegewezen zijn.