De Hollywood-filmindustrie ervaarde veel veranderingen in de jaren 1920 en 30, die de productie van films revolutioneerden — en het populair maakten onder het Amerikaanse volk. Gedurende deze twee decennia bracht de Hollywood-industrie ongeveer 800 films per jaar uit, volgens de American Movie Channel Filmsite website. Deze tijd zag de opkomst en val van stille films en de opkomst van sprekende films als een van 's werelds meest geliefde kunstvormen.
Stille films domineerden het Hollywood-landschap in de jaren 20. Deze era bestond uit één tot twee-uurs films zonder opgenomen dialoog. In stille films vond de scène plaats en werd gevolgd door geschreven dialoog op het scherm. De stille film-era eindigde in de late jaren 1920, toen filmmakers ontdekten hoe opgenomen geluid gesynchroniseerd kon worden met de film — deze werden bekend als sprekende films of "talkies". Enkele voorbeelden van beroemde stille films zijn "Birth of a Nation" (1915), "Nosferatu" (1922), "The Gold Rush" (1925) en "All Quiet on the Western Front" (1930).
De geboorte van sprekende films gebeurde in 1926, toen Warner Brothers "Don Juan" uitbracht, de eerste film waar opgenomen dialoog gesynchroniseerd was met de film. Echter, Hollywood-historici erkennen de film "The Jazz Singer" (1927) met Al Jolson in de hoofdrol, als de primaire film die de sprekende-film-revolutie ontbrandde. Vanaf de late jaren 20 werden sprekende films de standaard voor de Hollywood-industrie. Populaire sprekende films in de jaren 30 waren "Tarzan, the Ape Man" (1932), "Gone With the Wind" (1939), "Boys Town" (1938) en "The Wizard of Oz" (1939).
Vanwege het gebrek aan audio, waren stille filmacteurs verplicht om melodramatisch te zijn om het publiek hun emoties te laten begrijpen. Ook was live theater aanvankelijk het dramatische model voor stille films; als resultaat gingen stille filmsterren — Charlie Chaplin, Enid Bennett, Douglas Fairbanks, Rudolph Valentino, Will Rogers, Mary Pickford — terug op theatrale technieken tijdens het spelen voor de camera. Echter, de introductie van sprekende films presenteerde een probleem voor veel stille filmsterren. Stille filmacteren leek te "over-the-top" voor sprekende films, die meer subtiele benaderingen van optreden vereisten — door de intimiteit van de camera — en gevoeligheid van opgenomen geluid. Spencer Tracy, Cary Grant, Ingrid Bergman, Clark Gable en Olivia de Havilland waren enkele van Hollywood's helderste sterren in de vroege jaren van sprekende films.
Met de komst van sprekende films, verwijzen veel Hollywood-historici naar de jaren 1930 als deel van de Gouden Eeuw van Hollywood; aangezien dit decennium de introductie van nieuwe genres zag, de proliferatie van nieuwe filmsterren en de filmstudios recordwinsten maakten met hun films. In de Gouden Eeuw produceerden filmstudios 95 procent van alle Hollywood-films. Ook, de Gouden Eeuw coincidde met de Grote Depressie van de Verenigde Staten. Tijdens deze tijd was de economie van de natie verwoest en films kijken was een van de weinig activiteiten die veel Amerikaanse burgers voelden dat hen kon helpen hun financiële zorgen te vergeten — zelfs als maar tijdelijk.