Moderne theater werd geboren in het oude Griekenland in de mid-600s v.Chr. Echter, dingen zijn een beetje veranderd sinds toen. Moderne films lijken in niets op het drama van het oude Griekenland. Van waar de toneelstukken of films getoond en uitgevoerd worden tot kostuums tot acteurs, de verschillen tussen moderne films en Griekse dramas zijn onmiskenbaar.
Dramatische Griekse toneelstukken werden uitgevoerd in openlucht amphitheaters, gebouwd op de helling van een heuvel. Amphitheaters, of groot of klein, boden de akoestiek nodig voor de woorden van de acteurs en de liederen van de koor om zelfs de achterste rij zitplaatsen te bereiken, aangezien er geen microfoons waren in de oude Griekse tijd. Moderne films worden gefilmd, en daarna getoond op schermen in bioscopen. Films worden niet voor live publiek uitgevoerd, zoals Griekse dramas waren.
De kostuums van Griekse dramas en moderne films zijn zo verschillend als nacht en dag. Griekse kostuums omvatten grote maskers, die het personage identificeren. Ze worden ook gebruikt als geluidsversterkende buizen. De meeste maskers zijn hoog, om de acteurs statuur te geven. Ze helpen ook de emoties van het personage aan te geven gebaseerd op de gezichtsuitdrukking van het masker. Moderne filmkostuums variëren afhankelijk van het thema van de film, echter, ze omvatten typisch geen grote maskers.
Net als moderne films, hadden de Griekse dramas ook een soundtrack, welke geleverd werd door de koor. Terwijl een filmsoundtrack een combinatie is van geluidseffecten, score en liedjes door verschillende artiesten, was de Griekse drama soundtrack de stem van de koor. De koor verbond het publiek en de acteurs. Het stelde ook de toon en stemming van het stuk, veel zoals een moderne filmsoundtrack.
Het formaat van Griekse dramas is heel anders dan het formaat van moderne films. Griekse dramas begonnen met een proloog, een lied door de koor, afwisselende episodes van het stuk, koorliederen en een eind exodus. Moderne films zijn niet zo geformatteerd. Moderne films hebben meestal drie akten, hoewel films niet gesegmenteerd zijn in akten met entreaktes. De eerste twee akten, wat 75 procent van de film is, bouwen de plot op. De laatste akt begint met een grote tegenslag en eindigt met de climax vlak voor het einde van de film.