Moderne 3D-cinematechnologie vereist 3D-brillen om het diepte-effect te creëren. Het principe nabootst hoe onze ogen in de werkelijkheid samenwerken: er worden twee licht uiteenlopende opnames gemaakt, wat resulteert in een linkers en rechters beeld per shot.
In postproductie worden deze beelden gecombineerd via een 3D-conversieprogramma. De kijker met bril ziet de geconverteerde afbeelding in 3D-formaat door de diepteverwerking in de hersenen.
Anaglyphbrillen (rood/cyaan filters) nutzen binoculair zien: elk oog ontvangt een contrastkleur, waardoor de hersenen de twee 2D-beelden samenvoegen tot 3D-diepte.
Gepolariseerde brillen zijn nu standaard in bioscopen. Elke lens heeft een andere polarisatie, wat de lichtinval per oog regelt en een licht verschil in waarneming creëert dat de hersenen als diepte interpreteren.
LCD-shutterbrillen blinderen elk oog afwisselend in hoge snelheid. Hierdoor ziet elk oog een iets verschillend beeld, wat de hersenen verwerken tot 3D-diepte.
Ongeacht de techniek, is het uiteindelijke doel om de toeschouwer te immerseren. In plaats van gescheiden te zijn van een vlak scherm, lijken voorwerpen naar je toe te vliegen, personages naar je uit te steken – een intuïtieve reactie van uitwijken of aanraken ontstaat, wat de filmervaring intenser maakt.