Omdat drugsverslaving een maatschappelijk probleem is, gebruiken filmmakers kunst om de realiteit te belichten. Zowel documentaires als fictieve verhalen verkennen hoe drugs in onze cultuur wortelden.
"Requiem for a Dream" (Darren Aronofsky) – grafisch over heroïneverslaving in suburbia. "Drugstore Cowboy" (Gus Van Sant) – vier jongvolwassenen in de '70s die apotheken overvallen. "Trainspotting" (Danny Boyle) – geprezen maar ook bekritiseerd om drugs te verheerlijken. "Reefer Madness" (Louis J. Gasnier) – controversieel, maar klassieker.
"Bright Lights, Big City" (James Bridges) – jongeman in Manhattan nachtleven spiralend naar beneden. "Half-Baked" – lichthartig, bekritiseerd om wiet te verherrlichen. "Confessions of an Opium Eater" – drugsdealer in Chinatown. "Dealer" (Thomas Arslan) – Berlijn. Cheech & Chong-series – Mexicaans-Americaanse cultuur, bekritiseerd als racistisch.
"Cocaine Cowboys", "Marijuana Inc.", "Hooked", "Taboo", "The World's Most Dangerous Drug: Methamphetamine". Ook "Intervention" (prijswinnende serie over afzien en herstel) en National Geographic-series over meth, wiet, heroïne, coke, pilletjes.
In plaats van negatieve effecten tonen, duiken ze in het bewustzijn van een drugsgebruiker. "Enter the Void" (Gaspar Noé) – 2 uur in het hoofd van een overledene op LSD, unieke camerawerk en niet-chronologisch. "Fear and Loathing in Las Vegas" (Terry Gilliam) – hectische levensstijl, drugs op elke hoek.