Er zijn veel verschillen tussen musicals en niet-musicale films, maar bij nader inzien ook veel gelijkenissen. Alle films streven naar een onvergetelijke ervaring voor het publiek. Soms is het enige verschil dat de ene film zang- en dansnummers heeft en de andere niet. Maar de thema's kunnen identiek zijn.
Musicals nemen de theaterstijl (optreden voor publiek) over in een filmomgeving. In een filmmusical speelt de ster bewust naar de camera. In een niet-musicale film kijkt een acteur zelden recht in de camera, maar bij een musical is dat normaal en een manier om het publiek te betrekken. Een musicalster moet een alomvattende prestatie leveren: zingen, dansen, acteren. Een niet-musicale acteur hoeft alleen te acteren.
In de jaren 30 werden musicals meestal op een geluidsstage gefilmd, die een theateromgeving nabootste. Dit is nog steeds veelvoorkomend, maar er zijn uitzonderingen. 'Mamma Mia!' gebruikte ABBA-nummers maar maakte vol gebruik van locatieopnames. Als een niet-musicale film op een stage gefilmd wordt, wordt het toch realistisch gemaakt. Locatieopnames zijn duur, maar veel films moeten het uit noodzaak doen.
De dialogen in een musical fungeren als link voor de liedjes. Hoewel de liedjes het belangrijkste aspect zijn, mag het dialoog niet als onbelangrijk gezien worden. In feite is het dialoog in musicalfilms vaak scherper en belangrijker dan in niet-musicale films, omdat het niet kan steunen op beelden om het verhaal te vertellen.
Verhalen in musicals en niet-musicals verschillen niet fundamenteel. Beiden willen op menselijk niveau verbinden. Een musical als 'West Side Story' raakt liefde, haat, geweld, vooroordelen, en is een goed drama. Musicals willen het publiek roeren én vermaken; liefde is vaak terugkerend thema – wat ook voor veel niet-musicale films geldt. Haal de muziek uit een musical en de inhoud lijkt heel erg op een niet-musicale film.