In de jaren 1960 en 1970 was cowboykleding in films en series niet gebaseerd op historische nauwkeurigheid, maar op speculatieve stereotypering en creatievrijheid van kostuumafdelingen. Hierdoor kregen cowboys uit die periode een eigen, unieke stijl die losstond van de historie.
De goeden in cowboyfilms en -series volgen een vast patroon. Ze dragen leeroutfits in bruin- en beigekleuren. Franjes zijn een populaire versiering. De mannen dragen brede hoeden, bandana's, cowboylaarzen met sporen en een leer revolverschouderholster. Soms dragen ze ginghamshemden in plaats van leeren hemden met een leeren vest. Voor "stadskleding" trekken ze een stoffe jas over een ginghamhemd.
De benden zijn direct herkenbaar aan donkerdere kleuren dan de helden. Ze dragen donkere broeken, donkere hemden (vaak rood), donkere jassen en donkere hoeden. De benden zijn vaak beter gekleed dan de goeden. Ze hebben vaak snor. Naast kleurverschillen dragen ze dezelfde accessoires: cowboylaarzen, hoeden, en een holster met revolver. Benden dragen ook poncho's.
In cowboyseries uit die tijd kwamen ook Native Americans voor, soms als bondgenoten, soms als vijand. Ze droegen meestal gelijke outfits: mannen droegen gefranste leerbroeken en -hemden (als ze überhaupt een hemd droegen). Haar was gevlochten met hoofdbanden en veren. Soms droegen ze poncho's. Ze liepen altijd op moccasins en hun kleding was zwaar versierd.
Er waren drie typen vrouwen in die films en series. De bardame/prostituee droeg diep uitgesneden tops, bustier-mieders en volle, gerande rokken met lage hakken. De heldin droeg strakke jurken met hoge halsen en volle, gebuste rokken. De derde type was de Native Amerikaanse vrouw: ze droeg een lange, gefranste jurk van leer of grof materiaal, gevlochten haar en moccasins.