Filmkaartjesverkopers zijn doorgaans de eerste ontmoeting die filmgangers hebben met de ervaring van een film bekijken. Ze staan achter het glas bij het kassahokje van het theater en nemen ons geld, geven ons kleine papiertjes terug. Die papiertjes zijn natuurlijk onze kaartjes voor filmgenot.
Filmkaartjesverkopers zijn ontwikkeld uit de positie van theaterkaartjesverkopers, die teruggaan tot vóór Shakespeariaanse tijden. In die dagen verzamelde de kaartverkoper het toegangsgeld en stopte het in een klein, gesloten doosje. Tijdens de voorstelling werd dat doosje met geld in een kantoor gesloten - wat bekend werd als de "box office". Toen filmtheaters in de vroege 20e eeuw begonnen, werkten ze op een vergelijkbare manier. De kaartverkoper was nu een filmkaartjesverkoper, maar hij of zij werkte nog steeds geld innemen voor toegang tot een show, en ze waren nog steeds verantwoordelijk voor het veilig houden van het geld in de box office.
De hoofdfunctie van een filmkaartjesverkoper is om klanten te begroeten en van hen de toegangsprijs te innen. Ze zijn er om de bezoekers een weg te geven naar het theater waar ze hun film kunnen bekijken. Ze zijn het eerste gezicht dat bezoekers zien wanneer ze hun avondje uit bij de films beginnen. Ze voeren ook de functie uit - geld innen - die het theater in staat stelt films te tonen en werknemers te betalen.
Het gemiddelde salaris van een filmkaartjesverkoper vanaf 2008 ligt tussen $7,87 en $8,35 per uur, volgens het U.S. Bureau of Labor Statistics.
In de meeste gevallen is het makkelijk om filmkaartjesverkopers te herkennen. Ze zijn degene achter het kogelvrij glas, spreken in een microfoon en nemen geld in ruil voor kaartjes. Ze dragen vaak vesten met naambordjes, die ze als medewerker van het theater identificeren. Als ze niet in de kassa zijn, kun je ze soms herkennen aan de sleutelring die ze misschien dragen, waarmee ze in en uit de kassa en de geldladen kunnen.
Filmkaartjesverkopers hebben één primaire taak, namelijk gelden van bezoekers innen en hun de kaartjes geven die hen toegang geven tot de film van hun keuze. Ze hebben ook enkele secundaire taken. Ze moeten identiteitsbewijzen controleren om ervoor te zorgen dat niemand onder de 17 bij R-gekeurde films komt zonder een volwassene. Ze moeten ook vragen beantwoorden over filmtijden en speciale tarieven voor bepaalde voorstellingen.
Als een klant speciale behoeften heeft, zoals rolstoeltoegankelijkheid, kan de filmkaartjesverkoper dit regelen met de manager of een andere medewerker. Filmkaartjesverkopers moeten ook ervoor zorgen dat de kassa aan het einde van hun dienst klopt, zodat het theater een accurate telling van zijn opbrengsten kan houden.
Sommige mensen verwachten dat filmkaartjesverkopers kennis hebben over elke film die getoond wordt, terwijl ze in feite er waarschijnlijk maar een paar gezien hebben. Anderen hebben de indruk dat alle filmkaartjesverkopers morose tieners zijn die niets zeggen over klantenservice. Terwijl sommige bezoekers die ervaring misschien hebben gehad, is het feit dat de meeste filmkaartjesverkopers (of ze nu tieners zijn of niet) beleefd en professioneel zijn.
Een andere misvatting betreft het idee dat iemand onder de 17 geen kaartjes mag verkopen voor R-gekeurde films. Dit is niet het geval; kaartjesverkopers mogen de kaartjes verkopen, maar ze mogen de films niet bekijken. De meeste filmkaartjesverkopers zijn echter ouder dan 17.
Sommige klanten zijn ook onder de verkeerde indruk dat de filmkaartjesverkoper enige invloed heeft op de prijs van de kaartjes die ze verkopen.