Animatie cels (kort voor celluloid) waren jarenlang een vast onderdeel van het animatieproces. Cels zijn heldere bladen flexibel plastic, waarop de animator de individuele frames van de afbeeldingen tekent. Ze laten animatoren de bewegende delen van de afbeelding illustreren terwijl ze nog steeds dezelfde achtergrond voor elke shot gebruiken, wat aanzienlijk tijd en geld bespaart.
De uitvinding van de cel-techniek gaat terug tot 1914, toen een medewerker van het John Bray Studio genaamd Earl Hurd het eerst perfektionerde. Hij patentteerde het proces zelf, maar leende het studio de rechten om het octrooi te gebruiken. Ze innen royalty's van andere studios en maakten een windval op Hurd's harde werk. Het octrooi verviel in 1932, waardoor iedereen de techniek kon gebruiken.
Voor de jaren 50 werden animatie cels met de hand geinkt en gekleurd. De Walt Disney Studios veranderden dat met de toepassing van de xerografietechniek - het proces van het kopiëren van woorden en tekeningen op papier (zoals in "xeroxen"). Xerografie werd uitgevonden door Chester Carlson in 1938, maar de Disney Studios pasten het eerst toe op de geanimeerde cel. Het stelde hen in staat om inkt schetsen heel snel op de cels over te brengen, wat tijd en kosten bespaarde. Disney gebruikte xerografie spaarzaam in de 1959 speelfilm "Sleeping Beauty," en paste het daarna volledig toe voor 1961's "101 Dalmatians."
Disney behaalde een verdere technische vooruitgang in cel-technologie in 1985, toen Dave Spencer de Animation Photo Transfer (APT) proces perfektioneerde. Kunstenaars zouden een afbeelding schilderen die dan volledig op de cel overgebracht kon worden via een fotonegatievenproces. (Eenvoudig gezegd, deed de cel dienst als het materiaal voor de foto.) Chemicaliën konden dan de inkt van de niet-belichte gebieden verwijderen. Als met de meeste cel-animatieontwikkelingen, bespaarde het een grote hoeveelheid tijd en werkuur. Disney paste het proces voor het eerst toe op zijn 1985 film "The Black Cauldron."
De opkomst van computeraanimatie klonk de doodsklok voor cels. Het Computer Animation Production System (CAPS) verving cels door een reeks softwareprogramma's en camerasystemen die animatoren in staat stelden de effecten van cels digitaal te dupliceren. Cels waren kwetsbaar en brandbaar, dus CAPS betekende dat studios voltooide animatie veel veiliger konden opslaan. Disney gebruikte het CAPS-proces voor het eerst voor het einde van 1989's "The Little Mermaid," en daarna voor de gehele 1990's "The Rescuers Down Under." Het markeerde het einde van cel-animatie zoals we het kenden.
Hoewel nu verouderd, zijn veel voltooide animatie cels waardevolle verzamelitems. Het proces van het handmatig renderen van het kunstwerk op de cels maakte ze begeerde kunststukken. Bijzonder waardevolle cels kunnen voor duizenden dollars gaan. Sotheby's verkocht er een uit de film "Who Framed Roger Rabbit?" voor meer dan $50.000 in 1989.