2D-animatie gaat de bioscoopfilm met vele jaren vooruit; het verscheen al in de 19e eeuw in salonspeelgoed als de zoetroop en het flipboek. Pas met de komst van de film kwam het volkomen tot zijn recht en is het onlosmakelijk verbonden met het filmmedium. Traditionele 2D-animatie gebruikt gekleurde cels, elk één frame voorstellend. Animators wijzigen elke cel lichtjes voor het volgende frame, wat de illusie van beweging creëert.
Animator Winsor McCay greep als eerste de mogelijkheden van geanimeerde films in de vroege 20e eeuw en produceerde de eerste echte klassiekers (waaronder zijn 1914-film Gertie the Dinosaur, waarin een vriendelijke brontosaurus interactie had met een levende man voor het scherm). Zijn films namen veel tijd in beslag omdat hij alles met de hand tekende. Opvolgers als John Bray en Raoul Barre zagen de ondoelmatigheid en openden rond 1920 studio's met dozijns animators om sneller te produceren. Het studiosysteem kwam de 2D-animatie te domineren.
Naarmate animatie groeide, steeg de behoefte aan onvergetelijke personages. Animator Otto Messmer creëerde in 1919 de eerste terugkerende animatiester: Felix de Kat. Een decennium later kapitaliseerde Walt Disney op die trend met geliefde personages als Muis Mickey, Donald Duck en Goofy. Disney bewies ook een uitzonderlijke technische innovator. Steamboat Willie (1928), de cartoon die Mickey introduceerde, was de eerste geluidscartoon. In 1937 overtrof hij alle verwachtingen met Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen: de eerste lange animatiefilm in de VS.
Terwijl Disneys gezinsvriendelijke model groeide, boden de Fleischer-broers Max en Dave een ander type animatie. Ze begonnen met de Out of the Inkwell-kortingen die animatie en live-action combineerden. Hun Betty Boop en Popeye-cartoons in de jaren 30 en 40 gebruiksen volwassen thema's als seksualiteit en politiek. Financiële problemen en persoonlijke conflicten verhinderen dat de Fleischers Disneys model overstegen.
Een veel succesvollere concurrent ontstond bij Warner Bros, die hun uitgebreide muziekbibliotheek gebruikte als basis voor de Looney Tunes en Merry Melodies-series in de jaren 30. Net als de Fleischers hanteerden ze een meer volwassen gevoel, gedreven door animators als Tex Avery en Chuck Jones. Hun personages – Bugs Bunny, Daffy Duck, Varkentje Porky – hadden een donkerder, cynischer karakter, met meer nadruk op slapstick en volwassen referenties. Het Warners-model bleek uiterst duurzaam; hun personages verschijnen vandaag nog in animaties.
Met de opkomst van de televisie in de jaren 60 breidde 2D-animatie zich uit naar het nieuwe medium. Twee-rolkortingen verdwenen uit de bioscopen, vervangen door half-uurs animatieseries op zaterdagochtend. Vroege pogingen gebruikten vaak goedkope technieken en vullende verhalen – Warner Bros herpakte bioscoopkortingen voor tv – maar in de jaren 80 en 90 ontstonden steeds meer gesofisticeerde series. Series als Batman: The Animated Series spraken volwassenen aan die opgroeiden met simpelere tv-animatie en toonden wat animatie kon zijn.