Engelende films zijn subjectief: wat de een ontzettend vindt, laat de ander koud. Toch duiken bepaalde horrorfilms constant op in lijsten van de allerengste. Ze werken omdat hun regisseurs de menselijke psychologie doorgronden en filmtechnieken inzetten om onze diepste angsten te prikkelen - vaak met de simpelste middelen.
Alfred Hitchcock brak diverse regels met zijn meesterwerk over een eenzame hotelier (Norman Bates, Anthony Perkins) en zijn verwarden 'moeder', die prooien op jonge gasten. De eerste 45 minuten volgen Janet Leighs bankmedewerker die $40.000 steelt en vlucht. Dan stopt ze bij het Bates Motel. Haar schokkende dood in de douche blijft een van de meest ontzettende scènes ooit. Moderne horrorfilms schulden nog steeds aan Hitchcock's innovaties.
John Carpenter leende zwaar van Hitchcock met 'Halloween' (1978). Weinig bloed; de spanning komt van sfeer en schokken. Hij behield Hitchcock's eenvoud: een rechtverhaald over een gevluchte gek die babysitters in zijn geboortestad terroriseert op All Hallows Eve. De film maakte Jamie Lee Curtis een ster, lanceerde de slasher-genre van de jaren tachtig en was lang de meest rendabele film ooit.
De duivel op het scherm is lastig, maar geen film overtreft William Friedkins 1973-verfilming van William Peter Blatty's roman. Het werkt door de theologische gronding en rationele personages die worstelen met bovennatuurlijk kwaad. Toen een meisje (Linda Blair) raar doet, denkt men aan psychische problemen. Pas als een twijfelende priester wordt ingezet, onthullen de monsterkrachten zich. Lang de hoogstopbrengende film aller tijden.
Stephen King was geen fan van Stanley Kubricks verfilming van zijn roman over een alcoholische schrijver (Jack Nicholson) en zijn gezin in een gespookt hotel. De rest van de wereld is het niet eens: Kubricks film gilt nu als hoogtepunt van de horror. Het angstaanjagende finale bevat iconische momenten. Nicholsons prestatie is veelvuldig nagebootst, maar nooit geëvenaard in diepgang van waanzin.