In de jaren '60, toen de filmindustrie begon met films met meer controversiële content, nam de Motion Picture Association of America (MPAA) het filmbeoordelingssysteem aan om kijkers een beter idee te geven van thema's en scènes die ze kunnen verwachten.
De MPAA-richtlijn voor de PG-beoordeling is dat sommige inhoud in de film misschien niet "geschikt" is voor jonger publiek. De MPAA geeft een film een PG-beoordeling als het enkele scheldwoorden, geweld of korte naaktheid van "niet-seksuele" aard bevat.
In een poging het beoordelingssysteem te verfijnen en een tussengewaarde te vinden tussen PG en R (beperkte toegang), voegde de MPAA de PG-13 beoordeling toe in 1984. Zoals de MPAA noteert: "Een PG-13 beoordeling is een strengere waarschuwing van het Beoordelingscomité aan ouders om te bepalen of hun kinderen onder 13 de film moeten zien."
Vóór 1984 kreeg een film die enig druggebruik afbeeldde een R-beoordeling. Sinds de invoering van PG-13 vereist druggebruik in een film ten minste een PG-13 beoordeling. Drugmisbruik vereist een R-beoordeling. Daarnaast mag een PG-13 film wel geweld bevatten, mits het geweld noch "persistent" noch "realistisch en extreem" is.
De MPAA beoordeelt een film als PG-13 als het één harde "seksueel afgeleid scheldwoord als vloek" bevat. Als twee dergelijke woorden worden gebruikt, of één zo'n woord in een "seksuele context", geeft de MPAA de film een R-beoordeling.
Meer dan korte naaktheid die niet seksueel georiënteerd is, vereist een PG-13 beoordeling. Seksueel georiënteerde naaktheid geeft de film een hogere R-beoordeling en mogelijk NC-17.
Het Beoordelingscomité behoudt het recht om een film PG-13 te beoordelen. Het criterium van de MPAA stelt dat als twee-derde van de beoordelaars "voelen dat de meeste Amerikaanse ouders zouden geloven dat een PG-13 beoordeling passend is" vanwege de inhoud, de film PG-13 wordt beoordeeld.