Films begonnen in zwart-wit, en voor de eerste decennia van hun bestaan werden ze volledig in die vorm geproduceerd. Inderdaad, de term 'zilveren doek' stamt uit die vroege dagen, toen schitterende zwart-wit beelden synoniem werden met het medium. Vandaag de dag is de grote meerderheid van films in kleur, maar sommige doorzetende regisseurs gebruiken nog zwart-wit voor esthetische effecten, en film liefhebbers bewonderen nog steeds de unieke uitstraling die zwart-wit film biedt.
Film is op veel manieren gebaseerd op fotografie, en toen het medium aan het begin van de 20e eeuw verscheen, was er geen echte methode om kleurenbeelden te maken. Elke film was in zwart-wit, hoewel de beelden soms getint konden worden met enkele kleuren om een bepaalde thematische indruk te geven. Naarmate filmmaken geavanceerder werd, baseerden regisseurs hun esthetische keuzes op de 'beperkingen' van zwart-wit, en creëerden ze in het proces werkelijk prachtige kunstwerken. De Duitse expressionisten, in het bijzonder, maakten briljant gebruik van zwart-wit in films als 'Nosferatu', 'Sunrise' en 'The Cabinet of Dr. Caligari'.
Het proces van kleurenfilms maken begon al in 1906, maar werd pas in de jaren twintig geperfectioneerd. Technicolor, een methode die zwart-wit film in drie afzonderlijke stroken splitsde gekleurd rood, blauw en groen, loste uiteindelijk de code op; 'The Gulf Between' (1917) was de eerste film die Technicolor gebruikte, en de eerste 100% kleurenfilm was 'The Viking' (1928).
Ondanks de technologische doorbraak, bleef Technicolor een langzaam proces en was het vaak veel duurder dan zwart-wit films. Het werd voornamelijk gebruikt om een gevoel van spectacle aan een gegeven film te geven: musicals als 'The Wizard of Oz' en epics als 'Gone With the Wind' waren de meest voorkomende begunstigden. Films die goedkoper gedraaid werden of die geen spectacle vereisten, bleven in zwart-wit. In feite worden veel zwart-wit films gemaakt na de komst van kleur beschouwd als een van de mooiste in de bioscoop, waaronder Orson Welles' meesterwerk 'Citizen Kane' en de film noir-beweging van de jaren veertig.
Midden de jaren vijftig constituïeren zwart-wit films nog steeds ongeveer de helft van de totale filmproductie. In 1952 begon een nieuw kleurenproces, Kodak Eastman Color, Technicolor te verdringen. Het maakte kleurenfilms veel goedkoper en vanaf dat moment onderging zwart-wit een langzame daling. Halfway de jaren zestig was het vrijwel verdwenen.
Hoewel ze in een duidelijke minderheid blijven, komen zwart-wit films nog ab en toe voor als onderdeel van een regisseursvisie. In veel gevallen bedoelen ze het verleden te herroepen, zoals in Steven Spielbergs 'Schindler's List', die de Holocaust verhaalt, of Kenneth Branaghs 'Dead Again', een hommage aan film noir. Verder hebben filmenthousiastelingen de zuiverheid van eerdere zwart-wit films heftig verdedigd – het meest opvallend in de jaren tachtig toen Ted Turner een controversiële poging ondernam om zwart-wit films als 'Casablanca' te 'kleurizen'. De resultaten werden als rampzalig beschouwd en uiteindelijk opgegeven.