Horrorfilms hebben de tand des tijds doorstaan om het langstlevende filmgenre in de geschiedenis te worden. De allererste horrorfilm werd gemaakt door legendarische specialeffectenmeester Georges Méliès in 1896; de Engelse titel is 'The Devil's Castle'. Horrorfilms hebben andere ooit wilde populaire genres als de western en de musical uitgeleefd en in het proces de overgang gemaakt van laagbegrote B-movies tot opgeblaasde-budget blockbusters met grote filmsterren en regisseurs alsook enkele van de meest gerespecteerde acteurs in het vak. Echter, het moet worden opgemerkt dat geen enkele horrorfilm ooit de Oscar voor Beste Film heeft gewonnen, en Fredric March is de enige acteur die ooit een Oscar won voor een rol in een horrorfilm. March won voor 'Dr. Jekyll and Mr. Hyde'.
De langdurige aantrekkingskracht van horrorfilms wordt vaak teruggevoerd op het feit dat ze mensen toelaten hun meest primale angsten te confronteren binnen de veilige grenzen van een bioscoop. De horror die in deze films ontketend wordt, is een vertegenwoordiging van ontketende repressie die naar de oppervlakte komt en gepersonifieerd wordt. De succesvolle horrorfilm werkt dus niet alleen omdat het publiek hun angsten kan confronteren en verslaan zonder echte vrees, maar ook door onze overtuiging in de noodzaak van autoriteit om ongedempte wensen die naar boven bubbelen en de samenleving in een toestand van chaos werpen, te bevestigen.
Duitse stille bioscoop was de eerste nationale bioscoop die het medium film volledig benutte voor het doel van horror. Expressionistische films vingen de verstoorde geeststoestand van de personages door het gebruik van hoogst gestileerde decors die de desoriëntatie van zowel diegenen in de film als die in het publiek weerspiegelden. Voorbeelden omvatten meesterwerken als 'Nosferatu', 'The Cabinet of Dr. Caligari', 'The Golem' en 'Vampyr'. Deze films verschillen wezenlijk van de massa horrorfilms door de noodzaak te verwerpen een realistisch milieu te creëren waarin het Andere zou opduiken en destabilisatie creëren.
Universal Studios werd de Hollywood-koning van horrorfilms tijdens de jaren dertig. Universal Studios is bijna op zichzelf verantwoordelijk voor de aanhoudende populariteit van Frankenstein-films, vampierfilms, mummiefilms en weerwolffilms. Dit was een periode waarin veel studios net begonnen zich te definieren door de genres waarin ze gespecialiseerd waren. Net als Warner Brothers het gangstergenre als het hunne claimde, legde Universal bijna exclusieve claim op horrorfilms met een reeks iconische films in de eerste jaren van de geluidsfilm: 'Frankenstein', 'Dracula', 'The Mummy' en 'The Wolf Man'.
Veel horrorfilms werden geïnspireerd door oude volksverhalen en mythes over vampiers en mummies. Eén Universal-horrorfilm creëerde echter eigenlijk een mythe die nog steeds vaak wordt gedacht terug te gaan tot de eeuwen. Scenarist Curt Siodmak werd gehuurd om 'The Wolf Man' te schrijven, en zijn onderzoek onthulde weinig informatie over hoe men een weerwolf wordt. Onder de dingen die Siodmak bedacht waren de vloek van de weerwolf, het effect van een volle maan, en dat een weerwolf alleen gedood kan worden door een zilveren kogel.
Val Lewton maakte RKO-studio's in de jaren veertig het horrorcentrum met een reeks films die hij produceerde die de kracht van verbeelding en sfeer onthulden en onthulden dat het soms vreselijker is om het monster NIET te tonen. Films als 'Cat People', 'The Leopard Man', en vooral 'I Walked with a Zombie' waren ook overgangsfils die hielpen horror meer kritische respect te krijgen.
De splitting van het atoom en andere wetenschappelijke doorbraken van de jaren veertig weerspiegelden zich in de horrorfilms van de jaren vijftig. De standaard horrorconventies tijdens de Eisenhower-era deden grotendeels af met oude inspiraties en verving ze door een beetje sciencefiction. Atoomenergie was verantwoordelijk voor het creëren van een hele hoost nieuwe monsters van Godzilla tot de reuzemieren in 'Them!' alsook mannen en vrouwen die tot monstrueuze grootte groeiden alsook ongelofelijk krimpende mannen die volledig verdwenen.
Alfred Hitchcocks seminale film 'Psycho' stelde het sjabloon voor de introductie van een nieuw horror-subgenre: de psycho-horrorfilm. Waar in het verleden de monsters meestal vreemdelingen waren met een vreemde uitstraling, leken de nieuwe psychopaten als de jongen van de buur totdat hun waanzin onthuld werd. In de voetsporen van Psycho's Norman Bates zijn nu-iconische figuren als Michael Myers in de 'Halloween'-reeks, Jason in de 'Friday the 13th'-reeks, en volgens sommigen zelfs Hannibal Lecter gevolgd. Hoewel 'Silence of the Lambs' niet officieel een horrorfilm genoemd kan worden, is het de moeite waard op te merken dat veel van de conventies van de horrorfilm nu routinematig in andere genres figuren.