Aan de andere kant van de kamer zat Brad Pitt, languit in een fluwelen fauteuil. Hij werd verdiept in een realityshow op de televisie, terwijl er een wrange glimlach om zijn lippen speelde.
‘Nou, nou,’ zei Brad lijzig, met fonkelende ogen. "Jij bent vast Bruce. Leuk je te ontmoeten, ook al ben je vast geen spinnenliefhebber, toch?"
Bruce, nog steeds aan het bijkomen van de reis, knipperde met zijn ogen. 'Spinnenliefhebber? Nee, nee, niet bijzonder. Hoewel ik dat wel deed...' stierf zijn stem weg toen een plotseling gevoel van schuldgevoel hem doordrong. Hij had er toch één gegeten, nietwaar? Een vrij grote, harige, zelfs.
'Maak je geen zorgen,' zei Brad, terwijl hij afwijzend met zijn hand zwaaide, 'het gebeurt. Bovendien ben ik sowieso meer een hondenmens.' Hij gebaarde naar de lege stoel naast hem. 'Heb je zin om met me mee te gaan? Ik ga kijken of deze man echt tegen de hitte kan.'
Bruce aarzelde, gevangen tussen de surrealiteit van de situatie en de verontrustende vertrouwdheid van Brads blik. Het voelde... intiem.
Terwijl hij plaatsnam, leunde Brad naar voren, zijn stem laag en hees. 'Zeg, je weet dat ik altijd iets heb gehad met jongens die door de tijd kunnen reizen. En jij, mijn beste Bruce, lijkt een bepaalde...' hij zweeg even, een ondeugende glinstering in zijn ogen, 'je ne sais quoi.'
Bruce voelde een blos in zijn nek kruipen en zijn geest raasde. Deze Brad Pitt was niet de hartenbreker uit Hollywood die hij kende. Deze Brad Pitt had een glinstering in zijn ogen die zinspeelde op iets diepers, iets... gevaarlijks.
Het tv-scherm flikkerde en Bruce hapte naar adem. Hij was het, jaren jonger, een held die betrapt werd in een vuurgevecht. Kogels vlogen rond en... hij werd neergeschoten. Het beeld vervaagde en werd vervangen door een close-up van Brads gezicht, een vreemde, bijna roofzuchtige uitdrukking op zijn gezicht.
'O, ik weet het,' mompelde Brad, terwijl hij dichterbij leunde, zijn stem een verleidelijke fluistering. 'Het is eigenlijk een tragedie. Maar maak je geen zorgen, Bruce, ik ben hier om ervoor te zorgen dat je je nergens meer zorgen over hoeft te maken.'
Bruce voelde een koude rilling over zijn rug lopen. Dit was niet alleen een tijdreisongeluk, dit was een verwrongen spel. En hij was zojuist de pion geworden in een dodelijk, verleidelijk spel van tijd en verlangen.