Celebriteits bloeien op hun verschijningen in de pers, of ze nu een nieuw project promoten, naar een nieuwe baan hunkeren of simpelweg hopen om buzz te genereren. Het celebrity-interview is geëvolueerd van een achterpagina-vulpunt tot groot bedrijf voor celebriteiten en uitgevers. Ze vormen een fragiel evenwicht tussen informatie, adverteren en exploitatie (hoewel wie wie exploiteert ter discussie staat). En in onze ster-gedreven popcultuur zullen celebrity-interviews nog lang bij ons blijven.
De publieke persona van een acteur wordt grotendeels gedefinieerd door de personages die hij speelt, de platen die hij uitbrengt of de publieke persona die hij genereert. Tegelijkertijd wekt de kunstmatigheid van die persona nieuwsgierigheid naar de celebrity als persoon. Is hij echt zoals hij in films overkomt? Is hij buitengewoon of anders op een of andere manier? Of is hij gewoon een "gewone Jan", die dezelfde dagelijkse routine uitoefent als jij of ik? In de Gouden Eeuw van Hollywood gebruikten grote studios die vragen om interesse in een celebrity (en dus in de projecten waar hij betrokken was) te wekken door interviews te regelen die detailden wat de celebrity "echt" was. Dergelijke stukken stelden een fusie van het buitengewone en het gewone voor – wijzend op hoe "speciaal" de celebrity was terwijl ze kenmerken benadrukten die gewone mensen hielpen zich met hem te identificeren – en zo een nauwere band te creëren met de kwaliteiten die mensen in hem zagen.
In de eerste helft van de 20e eeuw was de celebrity-mediamachine veel eenvoudiger, omdat celebriteiten vaak veel meer benaderbaar waren dan vandaag. Velen stonden in de telefoongids, en je kon een interview regelen door ze simpelweg op te bellen. Het media-landschap van de 21e eeuw heeft dergelijke toegankelijkheid onmogelijk gemaakt. Bovendien zijn er talloze meer mediakanalen nu dan 30 jaar geleden – meer films, meer tv-kanalen en meer home video/dvd-opties, om niet te spreken van het exploderende potentieel van het internet – en als zodanig zijn er zichtbaar meer celebriteiten op het popcultuur-toneel. Waar filmsterren en recording artists ooit zorgvuldig werden gekweekt door de studios – en hun "buitengewone" status gebruikt als verkooppunt – produceert vandaag elke late-night kabelshow en direct-to-dvd film een nieuwe ploeg celebriteiten die zich en hun product willen duwen. Zoals veel culturele wetenschappers hebben opgemerkt, hebben we nu mensen die beroemd zijn puur omdat ze beroemd zijn (denk aan Paris Hilton). Celebrity-interviews zijn agressiever in die omgeving, met media die proberen dingen te onthullen waar de celebrity spijt van kan krijgen.
Celebriteiten hebben veel te winnen door in interviews te verschijnen, maar ook veel te verliezen. Interviews bieden een kans om de publieke perceptie van wie de celebrity is en wat ze vertegenwoordigt, te spinnen. Als zodanig zijn celebriteiten en hun handlers vaak erg geïnteresseerd in controle uitoefenen over de toon van het interview, en hoe het uiteindelijk gepresenteerd wordt. Als het uit hun controle glijdt, kan het onberekenbare schade veroorzaken aan hun publieke imago en hun carrière. Een prominente recente voorbeeld was acteur Tom Cruise's 2005 optreden in de Oprah Winfrey show, waar publieke perceptie van zijn "bizarre" gedrag leidde tot verlies van zijn boxoffice trekkracht. In het algemeen voeren celebriteiten nu interviews ofwel om een specifiek project te duwen, om een specifiek issue te steunen waar ze sterk over voelen, of om een specifieke indruk te geven van wie ze achter de schermen zijn en hoe hun persoonlijke leven eruitziet.
De poort naar celebrity-interviews is de publicist, die de publieke persona van een celebrity beheert en media-expositie gebruikt om de standing van de celebrity te verbeteren. Meeste celebriteiten huren persoonlijke publicisten om interviews, fotoshoots en andere kansen te regelen. Studios en platenmaatschappijen houden ook publicisten in dienst om hun films, albums, tv-shows en andere projecten te promoten. Celebrity's die ingehuurd worden voor studioprojecten zijn vaak contractueel verplicht om interviews te geven ter ondersteuning. In alle gevallen is het doel maximale publieke blootstelling, dus outlets met een grote lezersbasis of die richten op een gewenste demografische groep worden meestal favoriet gekozen bij het verlenen van interviews. Publicisten zullen ook de toon en sfeer van een interview uiteenzetten als voorwaarde om er een toe te staan, en bepaalde onderwerpen kunnen "off limits" zijn voor interviewers die op de goede kant van de publicist willen blijven. Bijvoorbeeld, toen actrice Winona Ryder verscheen op een persconferentie voor de film A Scanner Darkly, was het haar eerste directe blootstelling aan de pers sinds haar arrestatie voor winkeldiefstal eind 2001. Haar publicist stipuleerde dat alle vragen moesten focussen op de film en niet op haar persoonlijke leven.
Journalisten die celebriteiten interviewen benaderen dezelfde dynamica van de tegenovergestelde kant. Een interview met een grote ster zal de blootstelling van het journalistiek outlet vergroten, en zal waarschijnlijk meer betalen dan een interview met een minder bekende celebrity. Dus het loont om in de gunst van de publicist te blijven. Tegelijkertijd bloeien sommige outlets op "geruchten" en verkrijgen verhoogde lezersaantallen door celebriteiten te dringen over onderwerpen die ze misschien niet willen bespreken. De give-and-take tussen harde vragen stellen en een goede relatie met publicisten behouden, kan op momenten extreem delicaat zijn. Interviewers met een groot publiek en gevestigde referenties mogen misschien lastigere vragen stellen, terwijl die van kleinere outlets meer gebonden zijn aan de eisen van publicisten over wat wel en niet gevraagd mag worden in het interview.