Dialoog is een essentieel element van elk creatief schrijfwerk. Dialoog is vooral belangrijk bij het gebruik van vertelling. De gesproken woorden in een vertellende stem vertellen zowel acties als gebeurtenissen vanuit een subjectief standpunt. Narratieve dialoog kan gebruikt worden in een boek of scenario om personage-herinneringen te evokeren of het verhaal uit een lineair model te halen door de kijker (of lezer) terug in de tijd te nemen, bijvoorbeeld naar een plek significant voor het algehele verhaal.
Gebruik beschrijvende taal passend bij elk personage dat in vertelling spreekt. Pas een woordenschat toe die het personage regelmatig zou gebruiken. Gebruik levendige woorden – binnen zijn woordenschat – om mensen, plaatsen en situaties te beschrijven. Vermijd pretentieuze taal wanneer het personage onopgeleid is, bijvoorbeeld. Blijf van generieke of neutrale taal op alle tijden af. Generieke of neutrale taal gebruikt woorden die iedereen op elk moment zou kunnen zeggen en hetzelfde betekenen. Dynamische, personage-specifieke taal versterkt de volheid van het personage zelf en verhoogt de aantrekkingskracht van de vertelling.
Pas het tempo van de dialoog goed toe. Schilder plaatjes met de woorden, maar houd de momentum vooruitgaand. Kies bepaalde plekken om te vertragen en te genieten van detail en andere secties om over nuance te schuiven en de kijker (of lezer) alleen blote, krachtige informatie te geven. Balanceer het tempo zodat een vaste ritme ontstaat waardoor dialoog vloeit – geen sectie mag te snel of te langzaam getempoot zijn.
Balanceer de expositie. Expositie in dialoog is edukatief – het vertelt de kijker (of lezer) iets over een persoon, plaats of ding. Gebruik dialoog die de kijker (of lezer) iets nieuws vertelt en/of een eerdere informatie verheldert op alle tijden. Positioneer hoe en waar je expositie gebruikt zorgvuldig – om te vermijden dat het verhaal plat en saai wordt. Vermijd gedwongen expositie – herhaling van expositie – uit vrees dat het publiek niet begrijpt wat er aan de hand is.