Een script speelt een cruciale rol in televisieproductie omdat het een overzicht geeft van hoe een verhaal verteld moet worden, inclusief visuele, auditieve, taalkundige en gedragseffecten. Aangezien televisieproductie een collaboratieve inspanning is tussen mensen (regisseur, acteurs, productiepersoneel), combineert het script al deze bronnen om een verhaal op een bepaalde manier te vertellen. Daardoor moet een persoon een paar fundamentele dingen weten om een televisiescript correct te schrijven.
Voordat het hele verhaal geschreven wordt, moet een schrijver zich vertrouwd maken met verschillende script-eigenschappen. Eigenschappen dicteren het formaat en de lengte van het script. Scripts worden vaak geschreven op 21,5 x 28 cm wit papier. Elke pagina is genummerd in de rechterbovenhoek, behalve de eerste pagina. Meeste scenario's gebruiken lettertype Courier 12, met een marge van 1,27 cm bovenaan en 2,54 cm onderaan. De rechtermarge moet tussen 1,27 en 2,54 cm lopen en de linkermarge tussen 3,05 en 4,06 cm. De normale lengte voor speelfilm-scenario's varieert van 95 tot 125 pagina's. Om een scenario gemakkelijk te pitchen, moet het een bepaald aantal pagina's hebben. Naast het verhaal zelf zijn producenten meestal ook bezorgd over de lengte van het script. Langere scripts betekenen langere productie- en speeltijd; dus wordt het economisch vraagachtig. Schrijvers moeten weten hoe ze een verhaal binnen beperkte pagina's vertellen.
Scenaristen moeten weten hoe ze het scenario schrijven op een manier die een industrie-lezer kan begrijpen. Na het leren van basis scriptformaten, moet je de verschillende elementen van een scenario leren, waaronder: scene heading, action, character name, dialogue, parenthetical, extensions, transition en shot. Scenaristen schrijven de scène bovenaan de pagina, waar het fungeert als Slugline. Het vertelt de lezers de locatie van de scène (bijv. slaapkamer, woonkamer, etc.). Actie zet de scènes en reeks gebeurtenissen, terwijl character name één dialoog van de andere onderscheidt. Het vertelt de lezers wie er op dat moment spreekt. Dialoog verwijst naar het moment dat een personage spreekt en wanneer een gesprek plaatsvindt tussen personages. Parenthetical geeft de houding, actie en verbale richting aan, terwijl extensions het effect van de stem van het personage aangeven. Transition geeft instructies over hoe een scène eindigt en hoe een andere begint, terwijl shots de hoek dicteren waaruit scènes en personages vastgelegd moeten worden.
In het schrijven van scripts moet je verschillende afkortingen leren. Sommige lezers prefereren afkortingen, anderen niet. In de meeste gevallen maken afkortingen het makkelijker voor schrijvers om instructies aan te duiden in plaats van ze uit te schrijven. Bijvoorbeeld, als het personage computergegenereerd is, geeft een schrijver simpelweg de afkorting 'CGI'. Andere voorbeelden: SFX voor geluidseffecten, f.g. voor voorgrond en SPFX voor speciale effecten.