De films die we kijken beginnen allemaal met een scenario, maar voordat het scenario ooit geschreven wordt, maken sommige schrijvers een outline. Een outline kan veel vormen aannemen, van een simpele indexkaart-rangschikking van scènes tot een gedetailleerde stappenoutline die een overzicht van de film geeft. Sommige schrijvers outlines met pen en papier, anderen gebruiken speciale software. De mate waarin een schrijver outline is afhankelijk van individuele werkwijzen. Welke methode je ook kiest, een outline kan je helpen je verhaal efficiënter te vertellen.
Beslis hoe je wilt outlinen. De indexkaartmethode bestaat al decennialang. Het is simpel en effectief omdat je je outline altijd voor je kunt houden. Als je een kurkplank in je kantoor hebt, kun je je indexkaarten erop pinnen en herschikken tijdens het outlinen. Er zijn ook softwareprogramma's beschikbaar, zoals Movie Outline, gericht op het vereenvoudigen van het outlineproces. Als je screenwritingsoftware gebruikt zoals Final Draft of Movie Magic Screenwriter, hebben deze ingebouwde outline-tools. Ongeacht de methode, het outliningsproces blijft hetzelfde.
Beslis of je een scène-outline of een stappenoutline wilt maken. Een scène-outline is minder gedetailleerd. Schrijf een scènekop op de voorkant van je indexkaart, bovenaan. Formateer de kop zoals in je scenario. Bijvoorbeeld: INT. HOTEL - NACHT. Onder de scènekop schrijf je een overzicht van de scène: een korte beschrijving van de actie, belangrijke plotpunten of wendingen. Noteer ook wat in de scène moet gebeuren om een andere scène in de film voor te bereiden. Keer de kaart om en schrijf de namen van de personages die in de scène voorkomen. Voeg eventuele notities over personagesgedrag toe.
Breid je scène-outline uit door extra indexkaarten te hechten aan de hoofdkarten waar ze op betrekking hebben. Tijdens het schrijven van een film moet je scènes of zelfs kleine acties binnen een scène kruisverwijzen naar andere scènes. Dit zijn gebeurtenissen die moeten gebeuren om een andere scène of actie logisch te maken. Schrijf deze acties afzonderlijk en hecht ze aan de scène-indexkaart waar ze plaatsvinden, en geef aan naar welke scène je de informatie wilt relateren in een haakje. Zo volg je de continuïteit van je verhaal. Deze individuele stappen moeten gedetailleerder zijn dan de hoofdkart. Noteer precies wat de personages doen en hoe dat verband houdt met de gerefereerde scène.
Rangschik je kaarten onder een algemene drie-actstructuur om je film te pacen. De drie-actstructuur is de meest basale structuur voor films. Een tweeuurige film is ongeveer 120 pagina's. De eerste 30 pagina's is act één, de middste 60 act twee, en de laatste 30 act drie. Hang een drie-act-tijdlijn op je kurkplank en pin je scènekaarten onder de act waar ze thuishoren om te bepalen of je scènes op de juiste plek in de algehele structuur vallen.