Soylent Green is een sciencefiction-moraleverhaal dat een volwaardig onderdeel van de popcultuur is geworden. De film is geparodieerd, geciteerd en gerefereerd in comedy, televisie en zelfs andere films. Soylent Green schetst een sombere toekomst waar de mensheid aan de rand wordt geduwd met vreselijke gevolgen. Met Charlton Heston in de hoofdrol, boeit Soylent Green het publiek nog steeds zowel als een boeiende film als als een glimmend trucje uit de jaren zeventig.
Soylent Green kwam in 1973 in de bioscoop. De filmscene had nog geen grote blockbusters als Star Wars en Jaws gezien. Als gevolg waren sciencefiction-films als Soylent Green veel lager gebudgetteerd, in meer onderdanige alledaagse situaties. Charlton Heston werd gecast als hoofdrol. Hij speelde in diverse sf-films van Planet of the Apes tot Omega Man en Soylent Green had een soortgelijk futuristisch thema. Kritisch was de film een succes en won verschillende prijzen. Soylent Green was genomineerd voor een Hugo Award, won de Avoriaz Fantastic Film Festival Grand Prize, de Golden Scroll van de Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films in 1975, en de Nebula Award van de Science Fiction and Fantasy Writers of America voor best Science Fiction Screenplay.
De film volgt een zeer arme detective (Charlton Heston) in de sombere toekomst van 2022. De wereld is overbevolkt, voedsel is schaars en basisbehoeften zijn luxe. De hoofdvoedselbron zijn Soylent-producten. Soylent staat voor sojaboon en linzen, waar het publiek gelooft dat de slecht smakende wafels van gemaakt zijn. Terwijl Hestons personage een moord onderzoekt, ontdekt hij dat een van de best smakende en meest voedzame wafels, Soylent Green, eigenlijk gemaakt is uit de lichamen van mensen die vergiftigd en als voedsel verwerkt zijn. Hij onthult dit aan een menigte met de iconische regel: "Soylent Green is people!"
De film heeft een enorme impact op de popcultuur en wordt consistent gerefereerd in tv, strips, literatuur en andere films. Phil Hartman parodieerde Soylent Green op Saturday Night Live met nep-vervolgen waar Hestons personage stevig volhoudt dat Soylent Green nooit het recept veranderd heeft zoals ze zeiden. Volgens IMDB.com is het ook meerdere keren gerefereerd in The Simpsons, Family Guy, News Radio, Mystery Science Theater, en zelfs in het videospel Warcraft III. Misschien is de hoofdoorzaak van de diepe infiltratie in de popcultuur de schokkende, onverwachte twist. Net als "Luke, ik ben je vader", is "Soylent Green is people!" een zo intense onthulling dat de regel zelf gebruikt wordt door mensen die de film nooit gezien hebben.
Soylent Green werd geproduceerd vóór de tijd van de grote sci-fi-blockbusters en is daardoor visueel makkelijk te herkennen als een vroege jaren zeventig speculatieve fictiefilm. Hoewel gezet in 2022, behoudt Soylent Green de look van de hedendaagse jaren zeventig in alles: architectuur, kleding, zelfs spraak. In tegenstelling tot films als A Clockwork Orange die nieuw slang bedachten dat vreemd lijkt, maakt Soylent Green geen sterke poging om taal en personages te scheiden van andere jaren zeventig films. De sterke visuele look van de jaren zeventig kan een van de redenen zijn waarom het een klassieker is gebleven. Als films als The Warriors, de kampachtige en soms kaasachtige look heeft een eigen volgsgroep gecreëerd.
Naast het beïnvloeden van ironische popcultuur-humor en referenties, heeft Soylent Green ook veel van de huidige sciencefiction-films beïnvloed. Films als Minority Report, I Robot, en zelfs 28 Days Later delen veel stylistische en thematische keuzes met Soylent Green. Al deze films tonen de mensheid die dingen net even te ver duwt, of het nu criminele justitie, geautomatiseerde slavernij, of medisch onderzoek is. Ze hebben ook een eenzame held of kleine groep die te maken krijgt met overmachtige organisaties. Duidelijk is dat Soylent Green films nog veel jaren zal beïnvloeden.