Geen van de filmadaptaties van Roald Dahl's Charlie and the Chocolate Factory pinpoint een exact jaar, maar elk roept een distincte era op door zijn esthetiek en technologie.
Gezet in een ongespecificeerd midden-20e eeuw, nauw aansluitend bij de roman's 1964 publicatie. De kleding, auto's, en set design oproepen de jaren 60 – denk mod mode, vintage auto's, en een pre-digitale sfeer. De toon is fantastisch maar gegrond in een herkenbare, licht nostalgieke verleden.
Tim Burton's versie voelt hedendaags aan zijn release, met een futuristische rand. Geavanceerde technologie (zoals de Great Glass Elevator's gecomputeriseerde interface), moderne mode, en een slankere, meer gestileerde fabriek suggereren een nabije toekomst of alternatieve heden. De esthetiek is bewust tijdloos maar leunt naar een retro-futuristische vibe.
Beide films prioriteren fantasie boven historische accurate, hun settings gebruikend om het verhaal's anderwereldse charme te versterken.