Niet exclusief. Hoewel Pokémon nu synoniem is met kinderentertainment, richtte de Japanse lancering in 1996 zich op een brede demografiek:
Ontworpen door Satoshi Tajiri voor Game Boy. De RPG-mechanieken – verzamelen, strategie, ruilen – spraken ouder kinderen, tieners, en jonge volwassenen aan. De moeilijkheidsgraad en diepgang (IVs, EVs, competitieve scene) hield volwassen spelers.
Premiereerde op TV Tokyo. Vroege afleveringen hadden volwassen thema's (dood, klonen, existentialisme in Mewtwo's boog) en slapstick-geweld getoond voor westerse lokalisatie. Het kreeg een massaal studenten- en volwassenenpubliek in Japan naast kinderen.
Naarmate de franchise wereldwijd ontplofte, gaven marketing, merchandise, en anime-schrijven steeds meer prioriteit aan jongere publiek (simplere plots, meer komedie, zwaardere censuur in het buitenland). De games behielden diepgang maar voegden toegankelijkheidsfuncties toe.
Conclusie: Pokémon lanceerde als een all-ages fenomeen in Japan; het label "kindershow" vestigde zich later door internationale lokalisatie en commerciële strategie.