Halacha (Joods wet) vrijwaart vrouwen doorgaans van tijdsgebonden positieve geboden (mitzvot aseh shehazman grama), wat sjoefar omvat. Echter, deze vrijwaring is geen verbod – veel autoriteiten staan toe en moedigen zelfs vrouwen aan om vrijwillig sjoefar te blazen.
Rosj Hasjana valt soms op Shabbat; sjoefar blazen wordt niet beschouwd als melacha (creatief werk) of muziekinstrument bespelen (wat rabbinisch verboden is op Shabbat/Jom Tov). Het is een mitzvah-handeling, geen muziek maken.
In tegenstelling tot lulav (zwaaien) of tefillin (binden), betreft sjoefar blazen geen lichamelijke blootstelling of zware actie die tzniut (bescheidenheid) kwesties zou oproepen.
Rosj Hasjana 33a (Talmud): "Vrouwen zijn vrijgesteld van sjoefar... maar als ze willen blazen, mogen ze."
Rambam (Hilchot Shofar 2:1): Vrouwen die blazen vervullen een mitzvah en zeggen de zegen (Asjkenazische gewoonte; Sefardische gewoonte verschilt over zegen).
| Gemeenschapstype | Typische Praktijk |
|---|---|
| Haredi / Jeschiwisj | Vrouwen blazen niet publiekelijk; horen sjoefar thuis |
| Modern Orthodox | Vrouwen-sjoefar groepen gebruikelijk; sommige synagogen staan vrouwen toe te blazen voor vrouwen |
| Conservatief / Hervormd / Reconstructivist | Vrouwen blazen gelijkwaardig; dienen als ba'alat tekiah |
| Egalitair / Partnersjip Minjaniem | Vrouwen blazen voor volle gemeenschap |
De sjoefar's roep is voor ieder ziel. Terwijl traditionele verplichting op mannen rust, zijn de poorten van teshuvah (terugkeer) open voor allen die horen – en blazen – haar klank.