De ironie ligt in de manier waarop de acties van Oedipus, gedreven door zijn verlangen om zijn ware identiteit te ontdekken en aan de onheilspellende profetie te ontsnappen, uiteindelijk het middel worden waarmee de vloek wordt vervuld. Oedipus' zoektocht naar de waarheid leidt hem tot de openbaring dat de man waarvan hij gelooft dat hij zijn vader is, niet echt zijn ouder is.
Tijdens het proces om deze waarheid aan het licht te brengen, vermoordt Oedipus echter onbewust zijn biologische vader, Laius, en trouwt hij met zijn moeder, Jocasta, waarmee de profetie wordt vervuld. Deze reeks ironische gebeurtenissen benadrukt de onontkoombare aard van het lot en de kracht van goddelijke vergelding in de Griekse tragedie.