Jan Švankmajer's surrealistische korte film De Laatste Trik (Poslední trik, 1964) onthult nooit de Trikmeester's fysieke locatie in zijn huis tijdens de finales equens – en die ambiguïteit is volledig de bedoeling.
De film mengt stop-motion-animatie en live-action om psychologische spanning, illusie versus realiteit, en de machtsdynamiek tussen de magiër (Trikmeester) en zijn assistente Alice te verkennen. Švankmajer, een pionier van de Tsjechische surrealist, gebruikt de ongedefinieerde ruimte als een metaforisch landschap in plaats van een letterlijke. Het huis wordt een mentale constructie waar ruimtelijke logica ontbindt in symbolische resonantie.
Een letterlijk antwoord zoeken – "hij zit in de studeerkamer" of "de kelder" – mist de werkintentie. De Trikmeester is waar de illusie hem vereist te zijn.