Satanische rituelen: de mythe van de jaren '80‑paniek vs. moderne non‑theïstische groepen
Nee. Georganiseerde, criminele "satanische rituelen" met misbruik, offerandes, of complotten—centraal in de jaren '80–'90 "Satanic Panic"—bestaan niet. Uitgebreide onderzoeken (FBI, staatsinstanties, academisch) vonden nul credibele bewijzen.
De paniek
- Gevoed door herstelde‑geheugen‑therapie, sensatie‑media, godsdienstige ijver.
- Leidden tot onterecht veroordelingen (bijv. McMartin Preschool, West Memphis Three—hoewel WM3 andere dynamiek had).
- Ontkracht door Kenneth Lanning (FBI), Satanic Ritual Abuse: A Review of the Literature (1994).
Echte moderne satanistische organisaties
- Church of Satan (1966, Anton LaVey): Atheïstisch, materialistisch, individualistisch. "Lex Talionis," "Law of the Jungle." Rituelen = psychodrama voor self‑empowerment. Geen schade.
- The Satanic Temple (2013, Lucien Greaves): Non‑theïstisch religieus activisme. Scheiding kerk/staat, reproductieve rechten, lichamelijke autonomie. Rituelen = politiek theater (bijv. "Pink Mass," Baphomet‑standbeeld). Geen schade.
Conclusie
"Satanic ritual abuse" is een morele paniek‑artefact. Echte satanisten zijn wet‑gevende filosofen/activisten. Het gevaar ligt in de mythe, niet in de praktizijnden.