In The Taming of the Shrew evolueert Grumio (Petruchio's dienaar) van vrees tot grolende bewondering.
Hij noemt Katharina een vuurige xanthippe, wilde kat, wesp – verwachtend ellende voor het huishouden.
Naarmate Petruchio's 'temmen' vordert, erkent Grumio de nieuwe vrede. Zijn loyaliteit verschuift van vrees voor de bruid naar respect voor de methode van de meester.
Grumio's boog spiegelt de controversiële genderpolitiek van het toneelstuk: een dienaarsperspectief op macht, performativiteit en domesticatie.