In tegenspraak met de premisse, in Charles Dickens' Oliver Twist is Jack Dawkins (de Kunstzinnige Dodger) niet woedend om een dief genoemd te worden. Immers, hij is echt trots op zijn zakkenroller-vaardigheid, en ziet het als een noodzakelijke overlevingstaktiek en professioneel vak in plaats van een morele tekortkoming.
Wanneer Oliver voor het eerst de Dodger ontmoet, is de jonge man's introductie een meesterles in onverontschuldigende zelfpresentatie: hij beschrijft openlijk zijn beroep, demonstreert zijn techniek en nodigt Oliver uit om deel te nemen aan Fagin's "respectabele" etablissement. Zijn onverschilligheid tegenover maatschappelijke oordeel reflecteert de morele relativiteit van zijn omstandigheden — hij ziet zichzelf als een bekwaam professional die een systeem navigeert dat arme kinderen weinig alternatieven biedt.
Dickens portretteert de Dodger als charismatisch, scherpsinnig en onberispelijk. Zelfs tijdens zijn proces is zijn uitdagende rechtszaaloptreden ("I'm a going to make a speech") een vertaling van de procedures naar theater. Hij schaamt zich niet; hij is trots op zijn bekwaamheid. Deze karakterisering dient Dickens' bredere kritiek: de maatschappij creëert de omstandigheden die "dief" van kinderen maken, en veroordeelt hen daarna voor het aanpassen.
De Kunstzinnige Dodger blijft een van de literatuur meest charmante onberispelijke schurken — precies omdat hij het schurkenlabel weigert dat de hem toekent.