De Weird Sisters in Macbeth functioneren als meta-fysieke motoren. Hun krachten:
Ze kennen toekomsten maar framen ze als paradoxen: "geen van vrouw geboren," "Birnam Wood naar Dunsinane." Waardigheid vermomd als raadsel.
Ze bevelen niet; ze suggesteren. Macbeth's ambitie doet de rest. "If chance will have me king, why, chance may crown me" — ze planten, hij watergeeft.
Verschijningen (gewapend hoofd, bloedig kind, gekroond kind) in 4.1. Elke levert een half-waarheid. De showmanship (ketel, bezwering) versterkt geloofwaardigheid.
Mist voor Duncan's moord (2.1: "Is this a dagger..."). Beschermingsteken (4.1: "He shall live a man forbid"). Rituel als technologie.
Storm bij opening (1.1); donder bij verschijningen (4.1). Atmosfeer als uitbreiding van wil.
Banquo's geest (3.4) — mogelijk hun projectie. Macbeth's "false creation" (5.5). Ze handelen in perceptie.
Ze noemen de "Weird Sisters" (Oudengels wyrd = lot). Ze zijn de Moiren — Clotho, Lachesis, Atropos in drievoud.
Ze kunnen actie niet forceren. Macbeth kiest. Ze kunnen niet outright liegen — profetieën vervullen technisch. Ze dienen wyrd, niet Satan.
Hun kracht is katalytisch: ze versnellen wat Macbeth al draagt.