Een van Hamlet's meest meesterlijke slagen van dramatische ironie vindt plaats in de momenten direct na de Geest's vertrek. Hamlet, Horatio en Marcellus staan op het platform, zworen eeden op Hamlets zwaard — zich bindend tot zwijgen over het supernatuurlijke bezoek en de Prins's "antic disposition" die volgt.
Simultaan, onzichtbaar voor hen, regelen Claudius en Gertrude Hamlet's vertrek naar Engeland.
Shakespeare speelt dit niet simultaan (de structuur van het toneelstuk scheidt de scènes), maar de tijdlijn is helder: terwijl Hamlet zich wijdaan wreke en zwijgen, manoeuvreert de Claudius-Gertrude machtsstructuur al om hem te verwijderen. Ze weten niet van de Geest. Ze weten niet dat Hamlet weet. Ze weten alleen dat hij destabiliserend is — te luid rouwend, te vreemd handelend — en de oplossing is afstand.
Deze convergentie creëert een perfecte dramatische ironie:
Hamlet's zweer om "alle triviale, lievelike archieven weg te vegen" en alleen de Geest's gebod te onthouden, parallelliseert Claudius's beslissing om hem te sturen. Beide zijn toezeggingen tot actie. Beide zijn reacties op dezelfde destabiliserende waarheid (de moord). En beide zullen mislukken op manieren die geen van beiden voorziet.
De zwijgeneed voelt als een begin. Het ballingsplan is een einde. Hun botsingskoers is de motor van het stuk.