Karel de Grote (742–814), Karel de Grote, Koning der Franken (768), Koning der Langobarden (774), eerste Heilige Roomse Keizer (gekroond Kerstmis 800 door Paus Leo III). Zijn 46-jarige heerschappij herschikte West-Europa.
Overmeesterde Lombardije (Italië), onderwierp de Saksen (30-jarige veldtocht), dwong de Moren terug over de Pyrenees (Spaanse Mark). Het rijk strekte zich uit van de Atlantische Oceaan tot de Elbe, van de Noordzee tot centraal Italië.
Benoemde graven (graafschappen) en markgraven (grensmarken) met koninklijke autoriteit. Missi dominici (keizerlijke gezanten) controleerden lokale rechtspraak. Uniforme wetten, gestandaardiseerde maten/gewichten, onderhield wegen/bruggen.
Paleisschool te Aken onder Alcuin van York. Herleefde Latijnse geletterdheid, gestandaardiseerd schrift (Carolingisch minuskel), bewaarde klassieke teksten, promoveerde onderwijs voor geestelijkheid en adel.
Beschermde het pausdom; dwingde christening van overwonnen volkeren (Saksen, Avaren). De kroning van 800 fuseerde Romeinse keizerlijke traditie met pauselijke autoriteit — blauwdruk voor middeleeuws Europa.
Zilverstandaard (denier/penny), marktreguleringen, landgoedbeheer (kapitulariën). Legde basis voor middeleeuwse commerciële heropleving.
Karel de Grote regeerde niet alleen — hij vond de politieke geografie van middeleeuws Europa uit. Het Heilige Roomse Rijk duurde 1.000 jaar. De Frankrijk/Duitsland-splitsing gaat terug op zijn kleinkinderen's Verdrag van Verdun (843). Hij is, wellicht, de laatste man die een verenigd West-Europa regeerde — en de eerste die het zich voorstelde als een christelijk gemeenebest.