Feeën zijn geen decoratieve extra's in Een Midsommernachtsdroom – ze zijn de motor van de plot en haar thematische kern. Hun functies opereren op meerdere niveaus:
Hun magie (de liefde-in-idleness bloem) drijft de chaotische romantische verwarringen van de vier liefhebbers, transformerend het spel van een klassieke foutenkomedie in een metafysische posse.
Puk's "fouten" externaliseren de irrationaliteit van liefde zelf – plotseling, afgeleid, wankel. De feeenwereld spiegelt de sterfelijke: Oberon en Titania's huwelijkstwist over een wisselingeling parallelleert Theseus/Hippolyta en de liefhebbers' ruzies.
Feeën maken de drie-wereldstructuur van het spel mogelijk: Hof (Athene) → Bos (Feenrijk) → Handwerkers (Spel-in-het-spel). Hun inmenging weeft deze draden samen tot een cohesive geheel.
Feeën belichamen vrijheid, grillen en het onbewuste. Hun nachtelijke, cirkelvormige dansen contrasteren met Athene's starre wet en daglichtlogica. Ze vertegenwoordigen de "groene wereld" waar sociale normen oplossen.
Bottom's transformatie (ezelskop) en Titania's verbeelding bieden visuele humor en slapstick, balancerend de lyrische passages van het spel.
Oberon's eindzegen van de huwelijken ("Trip away; make no stay...") herstelt harmonie, legitimiserend de unities door feenzegen.
Zonder feeën verliest het spel zijn magie – letterlijk en metaforisch. Ze maken de "droom" mogelijk.