Niemand geeft Macbeth de dolk. In Handeling 2, Toneel 1 van Shakespeares Macbeth, is de zwevende dolk een hallucinatie—een "dolk van de geest" geboren uit Macbeths schuld, ambitie, en psychologische ontbinding terwijl hij Duncans kamer naderigt.
"Is dit een dolk die ik voor me zie,
De handgreep naar mijn hand? Kom, laat me grijpen.
Ik heb hem niet, en toch zie ik hem nog steeds."
De dolk-monoloog is een van de literatuur's grootste afbeeldingen van pre-misdadige psychologie. Macbeth is nog geen moordenaar—maar zijn geest heeft de grens al overschreden. De dolk is zijn creatie, zijn last, zijn keuze.