Candyman is volledig fictief. Hij ontstaat in Clive Barker's 1985-novelle The Forbidden (deel van de Books of Blood-verzameling) en werd tot filmisch leven gewekt in de Candyman-filmreeks (1992, 1995, 1999, 2021).
In-universum is Candyman (Daniel Robitaille) een supernatuurlijk wezen opgeroepen door zijn naam vijf keer in een spiegel te zeggen – een klassieke stedelijke legende-structuur. Barker vormde hem als een tragische figuur: een getalenteerde zwarte kunstenaar in het Chicago van de jaren 1890, wreed vermoord voor een verboden interrasiale liefdesrelatie, teruggekeerd als een wraakzuchtige geest met een haak voor een hand en bijen zwermend zijn tors.
Ondanks de verankering van de film in echte Chicago-locaties (Cabrini-Green) en de verkenning van heel realistisch historisch racisme en stedelijke verwaarlozing, bestaat er geen historische figuur, criminele zaak of gedocumenteerd supernatuurlijk fenomeen achter Candyman. Hij is een literaire creatie, versterkt door cinema, die aan depe culturele angsten en folkloretradities aanraakt.
Zeg zijn naam in een spiegel als je durft – maar je schrikt jezelf alleen, je roept geen haakhandige geest op.