* Gehoorzaamheid en blind vertrouwen: Erasmus bekritiseerde de onvoorwaardelijke gehoorzaamheid die door sommige kloosterorden werd geëist, met het argument dat dit het kritisch denken en het individuele oordeel in de weg stond. Hij geloofde dat ware vroomheid gebaseerd moest zijn op rede en begrip, en niet op blinde trouw aan autoriteit.
* Geloften van armoede en kuisheid: Hoewel hij de idealen achter deze geloften respecteerde, zag Erasmus dat de praktische uitvoering ervan vaak tot hypocrisie en corruptie leidde. Hij betoogde dat sommige monniken hun geloften gebruikten als een manier om verantwoordelijkheid te ontlopen en macht en invloed te verwerven.
* Rituelen en ceremonie: Erasmus stond kritisch tegenover uitgebreide en betekenisloze rituelen en beschouwde ze slechts als uitingen van uiterlijke vroomheid zonder echte spirituele inhoud. Hij was voorstander van een eenvoudigere, persoonlijkere vorm van religie, gebaseerd op innerlijke reflectie en individueel geloof.
* Kloosterbeurs: Erasmus maakte de oppervlakkige geleerdheid van sommige monniken belachelijk, met het argument dat hun focus op geheimzinnige en irrelevante onderwerpen schadelijk was voor het nastreven van echte kennis. Hij was van mening dat wetenschap praktisch en relevant moest zijn voor de behoeften van de samenleving.
* De macht van de geestelijkheid: Erasmus had kritiek op de buitensporige macht van de geestelijkheid, in het bijzonder de kerkelijke hiërarchie. Hij betoogde dat de Kerk te werelds en corrupt was geworden en haar ware missie, namelijk het verspreiden van het Evangelie en het bevorderen van christelijke waarden, uit het oog had verloren.
De kritiek van Erasmus was er niet op gericht het monnikendom als geheel in diskrediet te brengen. Hij erkende de waarde van het kloosterleven en de bijdragen van vele toegewijde monniken. Hij geloofde echter dat bepaalde praktijken achterhaald en schadelijk waren geworden, waardoor het ware doel van het christelijk geloof werd belemmerd en tot geestelijke stagnatie werd geleid. Zijn kritiek was bedoeld om hervormingen aan te moedigen en de Kerk nieuw leven in te blazen, door haar aan te sporen terug te keren naar haar kernwaarden van eenvoud, rede en oprechte vroomheid.