Erasmus, een toonaangevende 16e-eeuwse humanist, bekritiseerde diverse aspecten van het monnikenleven die hij als excessief of counterproductief zag. Zijn belangrijkste doelen:
Erasmus argumenteerde dat absolute gehoorzaamheid die door bepaalde orden werd gevergd, kritisch denken en individuele oordeelvorming onderdrukte. Hij stelde dat ware vroomheid op reden en begrip moet rusten, niet op blinde gezagshouding.
Hoewel hij de idealen achter deze geloften respecteerde, observeerde Erasmus dat hun praktische toepassing vaak leidde tot hypocrisie en corruptie. Hij betoogde dat sommige monniken geloften gebruikten om verantwoordelijkheid te ontlopen en macht en invloed op te bouwen.
Hij verwierp uiterlijke rituelen als lege uitwendige vroomheid die geestelijke substantie miste, en pleitte voor een eenvoudiger, meer persoonlijk geloof gegrondvest in innerlijke reflectie.
Erasmus spotten monniken die zich richtten op obscure, irrelevante onderwerpen, en argumenteerde dat dergelijke bezigheden de vooruitgang van praktische kennis die de maatschappij nodig had, hinderten.
Hij bekritiseerde de kerkhierarchie voor te wereldeis en corrupte geworden te zijn, het zicht te verliezen op haar kernmissie om het Evangelie te verspreiden en christelijke waarden te promoten.
Erasmus probeerde het monachisme niet volledig te diskwalificeren; hij erkende de waarde van toegewijde monniken en monachaal leven. Toch streefde hij naar hervorming door verouderde praktijken die spirituele stagnatie veroorzaakten aan te kaarten, met een oproep tot terugkeer naar eenvoud, rede, en authentieke vroomheid.