De spiegelself is Charles Horton Cooley's fundamentele 1902-theorie: onselfconcept ontwikkelt zich primair vanuit hoe we geloven dat anderen ons zien. We zijn, sociaal, spiegels die spiegels reflecteren.
Als we geloven dat anderen ons als intelligent zien → positief zelfconcept. Als we denken dat ze ons als dom zien → negatief zelfconcept. De accuratesse van de perceptie telt minder dan ons geloof erin.
Invloed: Vormde sociologie en psychologie – verklaart zelfvertrouwen, sociale angst, stigma, identiteitsvorming.
Kritiek: Vereenvoudigt zelfconcept complexiteit; benadrukt individuele perceptie te zwaar vs. structurele krachten (klasse, ras, gender); veronderstelt reflectief vermogen niet universeel (kinderen, cognitieve verschillen).
Ondanks kritiek blijft de spiegelself een krachtige heuristiek voor het begrijpen hoe sociale interactie het zelf vormt – en hoe het veranderen van onze sociale spiegels kan veranderen wie we geloven te zijn.