In verslagen over de Titanic-ramp verwijst de term "rasping spark" naar het kenmerkende, harde geluid van het scheepsradio dat het noodsignaal (CQD/SOS) in de nacht uitzendt.
Overlevenden en radio-operators beschreven het als een "wild, melankool geluid" dat "de nacht doorboorde." De spark-gap-zender produceerde een luid, zoemend, krakend geluid – mechanisch gegenereerd door hoogspanningsbogen over een gat – hoorbaar in de stilte van de radiokamer en op ontvangende scheepshoofdtelefoons.
Het geluid onderstreept de desperaat, hectische communicatiepogingen toen het schip zonk. Het vertegenwoordigt technologie's vergebene strijd tegen de natuur, de isolatie van het gestrande schip, en de dunne draad die stervende passagiers verbond met mogelijke redding.
Meer dan een technisch detail, wordt de "rasping spark" een auditieve metafoor voor de ramp zelf: urgent, getand, vervaagend in stilte.