Als Polonius in Hamlet (Act 2, Scene 2) uitspreekt "brevity is the soul of wit", pleit hij voor beknopte, puntige expressie. Het spreekwoord betekent dat ware intelligentie en humor schitteren door taalconomie – een boodschap in weinig, welgekozen woorden overbrengen getuigt van scherpere geest dan lange woorden. Het is een oproep om de flauwekul te knippen, tot de kern te gaan, en precisie het zware werk te laten doen. Ironisch genoeg is Polonius zelf berucht langwerpig, wat de regel een heerlijke dramatische ironie maakt.