Tennyson's gedicht beeldt het verbeeldingsleven als rijk maar uiteindelijk onvoldoende. De Dame weeft een levendige tapijt van gespiegelde reflecties, symboliserend kunst's vermogen om schoonheid vast te leggen en te transformeren. Toch maakt haar isolatie — vervloekt om realiteit alleen indirect te zien — verbeelding een gevangenis.
Wanneer ze tenslotte direct naar Lancelot kijkt (realiteit betrakt), breekt de spiegel, de vloek activeert, en ze sterft. Het gedicht argumenteert dat verbeelding in balans moet zijn met geleefde ervaring; kunst kan niet substitueren voor leven. De creatieven drang is vitaal, maar het vereist de wrijving van de echte wereld om vitaal — en menselijk — te blijven.