John Milton's sonnet "On His Blindness" (ca. 1655) is een diepe spirituele autobiografie. Na zijn gezichtsverlies volledig te hebben geleden in 1652, worstelt Milton met de vrees dat zijn poetische roeping – zijn "één talent" – begraven is.
Het gedicht opent met frustratie: "When I consider how my light is spent / Ere half my days in this dark world and wide." Hij vraagt of God arbeid eist van een blinde man. Maar de sestet brengt resolutie door de stem van Geduld: "God doth not need / Either man's work or his own gifts. Who best / Bear his mild yoke, they serve him best."
Milton realiseert zich dat dienst niet alleen actieve arbeid is maar ook getrouw wachten. "They also serve who only stand and wait." Het sonnet beweegt van wanhoop tot een transcendentaal acceptatie: zijn innerlijke "celestiale licht" (intellect, geloof) blijft, en zijn onderwerping is zijn dienst.
Het is een meesterwerk van veerkracht – bevestigend dat doel voortduurt boven fysieke capaciteit, en dat tegenspoed spiritueel gezicht kan verdiepen, niet vernietigen.