In Shakespeare's Julius Caesar is het Calpurnia, Caesars vrouw, die droomt dat een standbeeld van Caesar bloed spuit terwijl Romeinen hun handen erin wassen. Decius Brutus, een van de samenzweerders, herinterpreteert deze onheilspellende visie om Caesar te manipuleren de Senaat te laten bijwonen op de Iden van Maart.
Decius claimt dat de droom "fair and fortunate" is: het bloed betekent dat Caesars geest Rome zal verjongen, en de wassende Romeinen vertegenwoordigen burgers die kracht en eer trekken uit zijn leiderschap. Hij argumenteert dat thuisblijven Caesar laf zou laten lijken en de Senaat aanleiding zou geven tot spot.
Decius' vleiende herinterpretatie spreekt Caesars ijdelheid en ambitie aan, overrullend Calpurnia's smeekbeden en de waarschuwingen van de auguren. Deze cruciale scène illustreert hoe retoriek waarheid kan vervormen en tragedie voortsturen.