De tragedie van Macbeth wordt in gang gezet door een supernatuurlijke ontmoeting op een verwoeste heide. De Drie Heksen groeten Macbeth als Thane van Glamis (zijn huidige titel), Thane van Cawdor, en "koning hierna." Toen Ross en Angus momenten later aankondigen dat Duncan Macbeth inderdaad Thane van Cawdor heeft benoemd—de vorige thane geëxecuteerd voor verraad—wordt de profetie's eerste deel direct vervuld.
Deze bevestiging werkt als psychologische katalysator. Macbeth, al ambitieus, begint het eens ondenkbare te overwegen: moord op de koning. De profetie's gedeeltelijke vervulling leent haar geloofwaardigheid, vervaagd de grens tussen lot en zelfvervullende keuze. Lady Macbeth grijpt het nieuws, dringt haar man aan om "de dichtstbijzijnde weg" naar de kroon te nemen. Vanaf dat moment ontvouwt de keten van moord, paranoia, en tirannie met grimmige onvermijdelijkheid.
Shakespeare gebruikt de profetie niet als deterministisch script maar als spiegel die Macbeth's latente verlangen weerspiegelt. De heksen "winnen" niet door magie maar door menselijke zwakte te exploiteren. De centrale ironie van het stuk: Macbeth probeert de toekomst die de hekzen voorspelden te controleren, doch elke actie die hij ondernemt om de troon te beveiligen—Dodo doden, Banquo, Macduffs familie—versnelt slechts zijn val. De profetie wordt vervuld, maar de handelaar van die vervulling is Macbeth's eigen gecorrumpeerde wil.