Antigone's onbesonnenheid is niet gedankenloos – het is principieel en totaal.
Ze begraaft Polynices ondanks Creons doodstraf-edict, goddelijke wet boven menselijk besluit stellend.
Ze confronteert Creon direct, haar morele standpunt zonder excuses uiteenzettend.
Gevangen, ontkent noch schuift ze de schuld. Haar erkenning is een daad van agency.
Deze onbesonnenheid kost haar het leven maar kroont haar als symbool van geweten tegen tirannie.