Dogberry's verward taalgebruik ("vergelijkingen zijn geurig," "gunstige personen") is geen puur komisch verlichting — het uitvoert het centrale thema van het stuk.
Zijn misbruik van woorden creëert echt misbegrip — net als de personages elkaars identiteiten, motieven, en waarheden mislezen. Taal faalt de realiteit af te beelden.
Dogberry voert autoriteit uit door vocabulaire die hij niet beheerst — parallellend Don Johns kwaadaardigheid vermomd als eerlijkheid, Claudio's eer die onzekerheid maskert, Hero's schijnbare dood die leven maskert.
Zijn fouten onthullen per ongeluk het complot (Borachio's bekentenis). Waarheid duikt op door fout — suggesterend dat realiteit zich assertion ondanks menselijke vervorming.
Dogberry is het linguïstische onbewuste van het stuk, de tool (taal) waarop het plot vertrouwt, verminkend.