De openingsregel van Sonnet 130 lanceert Shakespeare's briljante parodie op de Petrarcaanse liefdestraditie. Eeuwenlang vergelijken dichters hun geliefden met de zon, koraal, sneeuw, rozen, parfum, godinnen. Shakespeare weigert.
Het gedicht somt de niet-ideale kenmerken van de geliefde op:
Dan keert het slot:
And yet, by heaven, I think my love as rare
As any she belied with false compare.
Zijn geliefde's schoonheid is menselijk, bijzonder, echt. De sonnet satiriseert hyperbolische conventie om een liefde te bevestigen gegrond in waarheid, niet illusie. Het is een van de krachtigste argumenten in de literatuur voor authenticiteit boven idealisatie.