Handeling V, Toneel I van Hamlet levert een van Shakespeares meest viscerale theatermomenten. Bij Ophelia's begrafenis springt Laertes, overmeesterd door rouw, in haar open graf, eist de priester ust te geven en daagt iedere man uit zijn smart te evenaren: "Houd de aarde even stil, / Tot ik haar nog eenmaal in mijn armen heb gevangen..."
Tot nu verborgen, springt Hamlet naar voren, stuiter in het graf naar Laertes, en worstelt met hem, verklarend: "Dit ben ik, / Hamlet de Deen." De confrontatie is publiek, fysiek, en onomkeerbaar. Hamlets heimelijke terugkeer naar Denemarken eindigt hier; hij is volledig blootgesteld – aan Laertes, aan het hof, en aan Claudius' waakzame ogen.
Deze clash zet de toneel voor het fatale duel dat Claudius regisseert. Het kristalliseert ook de centrale spanning van het stuk: Hamlets intellectuele uitstel versus Laertes' impulsieve actie. Beide mannen houden van Ophelia; beiden worden gemanipuleerd door Claudius; beiden sterven door gif. Het graf wordt de letterlijke en symbolische grond waarop bedrog instort.