De vroege jaren 70 zagen een voortzetting van de pop-explosie van de late jaren 60. De successen van Woodstock en Monterey festivals vloeiden in de jaren 70 met bands die optraden voor steeds groter wordende publiek. Terwijl muziekgenres veranderden, bleven sommige bands met loyale volgelingen hun populariteit behouden. Helaas, de muziekindustrie rouwde om het overlijden van grote muzikanten en showmannen, terwijl andere acts gewoon uiteengingen en hun eigen gang gingen.
Terwijl indoor concerts bloeiden, maakten massive publieksmogelijkheden openluchtconcerten tot lucratieve alternatieven. De jaren 70 zagen ook het voortzetten van gratis openluchtconcerten. In juni 1970 was het Bath Festival in het Verenigd Koninkrijk het eerste grote concert van het decennium. Met Led Zeppelin als headliner, trok het 150.000 bezoekers. Een gratis concert in Hyde Park, Londen een maand later, met Pink Floyd, trok 120.000 fans voor het zes uur durende concert. Echter, het grootste van alle UK-festivals was het Isle of Wight-festival van 1970 dat naar geruchten 600.000 fans trok. In de VS werd veiligheid en beveiliging op concerts een kwestie die gipelde in 11 fans die omkwamen door stampijde bij een concert in Cincinnati in 1979.
De Motown-sound en easy-listening muziek overlappen de jaren 60 en 70. Hard rock had zijn fundamenten in de jaren 60, maar vestigde zich in het volgende decennium met bands als Led Zeppelin, Black Sabbath en AC/DC. Een nieuwe vorm van rock, "Punk Rock" kwam in de mid-1970s naar voren. Bands als The Sex Pistols, The Clash en X-Ray Spex afgebeelden een boze, anti-establishment jeugd die vaak obscene teksten schreeuwde naar ontvankelijk publiek. Volledig tegenovergesteld aan "Punk Rock" was "Glam Rock." Deze acts brachten visuele uitstraling tot extremen, met glitter, overmatig make-up en felgekleurde kleding. De muziek was simpel, maar vangt en apeelde aan het "Teeny-Bopper"-publiek. Glam rock-artiesten omvatten The Sweet, Gary Glitter en Mud.
Bands als The Who en The Rolling Stones, nu al meer dan vijf decennia actief, ervoeren de hoogtes van muzikale invloed tijdens de jaren 70. Andere artiesten, zoals Elton John, creëerden muzikale mode, met nieuwe muziekgenres die tegelijkertijd trends zetten. The Sex Pistols promooten politiek radicale ideologieën, terwijl ze publiek verlichtten over punkcultuur. Heavy rock-discipelen volgden Led Zeppelin en Queen, twee van de meest succesvolle groepen van de jaren 70, met de Eagles en Dire Straits die met hun easy-listening stijlen een breder publiek aantrokken.
"Godspell," de musical, opende in 1971 met de film die meer dan twee jaar later uitkwam. Hoewel niet beschouwd als een rockmusical, kwam een nummer uit de show in de popcharts. "Grease," de theater-musical, liep van 1971 tot 1980, maar het was de 1978-filmversie die het verhaal en de muziek beroemd maakte. "Jesus Christ Superstar," een rock-opera geschreven door Tim Rice en Andrew Lloyd Webber, vruchtbare songschrijvers van de jaren 70, opende op Broadway in 1971 met veel controverse over het onderwerp. "Tommy," een rock-opera conceptalbum oorspronkelijk door The Who, verfilmd in 1975, met in de hoofdrollen The Who, Elton John, Tina Turner en Eric Clapton. Een ander rock-opera conceptalbum leidde tot de musical "Evita," die in 1978 in Londen's West End opende, nog een Webber-Rice-compositie.
Muzikant Jimi Hendrix stierf in september 1970. Singer-songwriter Janis Joplin stierf in oktober 1970. Jim Morrison, leadsanger van The Doors, stierf in juli 1971. Allen stierven op slechts 27-jarige leeftijd. Nog 13 minder bekende muzikanten stierven ook op 27-jarige leeftijd in de jaren 70. Dit fenomeen leidde tot de benaming van de "Forever 27 Club." Andere opvallende muziekindustrie-overlijdens omvatten Mama Cass Elliot, juli 1974, Marc Bolan, september 1977, Keith Moon, september 1978, Sid Vicious, februari 1979 en Elvis Presley, augustus 1977. Allen stierven lang voor hun tijd, met verschillende doden toegeschreven aan drugs.