A cappella muziek heeft een rijke geschiedenis. Het is misschien wel de meest zuivere muzikale stijl, want bij a cappella is de menselijke stem ongeaccompagneerd door andere instrumenten.
A cappella betekent letterlijk "in de stijl van de kapel", want daar begon dit muzikale genre - in de koorzangen van de kathedralen en kerken van Europa. Uiteindelijk kwam de term te staan voor iedere persoon of groep die muziek maakte met slechts één instrument - hun stemmen. Sommige a cappella zangers begeleiden zichzelf door hun stemmen en andere lichaamsdelen te gebruiken om een muzikaal bereik te creëren dat ze onder hun hoofdvocale prestatie leggen. Als je a cappella zingt, emuleert je stem geen specifiek instrument maar creëert een eigen muzikale lijn.
Na verloop van tijd werd a cappella zingen geassocieerd met studentenkoorzangen en lokale verenigingszanggroepen. Barbierkwartetten oefenen een specifieke stijl van a cappella zingen. In de jaren 50, met de opkomst van straathoek "Doo-Wop" muziek dankzij groepen als The Platters, Frankie Lymon and the Teenagers, en de Del-Vikings, kreeg a cappella muziek een nieuwe (en iets toughere) persona. Deze a cappella groepen waren bekend om hun strakke harmonieën, duidelijk anders dan andere vergelijkbare stijlen zoals scat en rap.
Een van de beroemdste a cappella muzikanten is Bobby McFerrin. Na een doorbraak in 1988 met "Don't Worry, Be Happy", zou McFerrin een lange en succesvolle carrière maken, 10 Grammy's winnen en mensen over de hele wereld introduceren in deze unieke kunstvorm. McFerrin improviseert vaak in optredens, gebruikt alle delen van zijn stem, en tikkt soms op zijn borst als begeleiding.