De jaren '60 brachten een fundamentele verandering in hoe muziek klonk, gemaakt en verkocht werd. Elvis en Buddy Holly startten de rock-'n'-roll-revolutie, maar bands als The Beatles en The Rolling Stones perfektionerden het. Soul bloeide met Motown en Stax. Jazz evolueerde met Miles Davis tot enkele van zijn meest controversiële werken. Een decennium van verandering dat de basis legde voor de muziek tot aan het einde van de eeuw.
The Beatles begonnen met "Please Please Me" (1962). Volgden door The Rolling Stones, The Who, The Kinks – allen bouwden op de blues- en rockabilly-grondslagen van Amerikaanse jaren '50-artiesten. The Beatles waren trendsetters (album als kunstvorm, studiotechniek), de anderen volgden in competitie. The Beatles splitsen aan het einde van de decennium; The Rolling Stones en The Who bleven opnemen, The Who creëerde de rockopera met "Tommy" (1969).
Vroeg in de jaren '60 rustig, meeste bands napten de Britse klank, behalve The Beach Boys (studiokwaliteit gelijk aan Beatles). Bob Dylan ging van folkpoët naar rockster, misschien wel de beste Amerikaanse muzikant van zijn tijd. Eind jaren '60: Jimi Hendrix, Jefferson Airplane, The Doors, Janis Joplin brachten psychedelie. The Stooges en Velvet Underground hadden weinig commercieel succes, maar werden grote invloed op punk.
Soul/R&B werd een kracht met Otis Redding, James Brown, Sam Cooke als stemmen van de burgerrechtenbeweging. Motown werd een hitmachine: The Supremes, Stevie Wonder, Smokey Robinson. The Supremes rivaliseerden met The Beatles in singlesverkoop.
Miles Davis leidde jazz in de jaren '60. Integreerde rockelementen, experimenteerde met tijdsmaatjes. In 1969 "Bitches Brew" – de geboorte van jazzfusion, die hij in de '70 verder ontplooide.
Met de opkomst van rock 'n' roll kwamen tijdschriften. Rolling Stone (1967) werd de meest prominente door serieuze behandeling van de scene.