Voor het moderne galerijstelsel steunden Europese artiesten op drie primaire structuren om een levensonderhoud te verdienen. De overgang van hofdiensten naar marktonafhankelijkheid herschreef de aard van artistieke productie.
Eeuwenlang het dominante systeem. Aristocraten, vorsten en de Kerk gaven artiesten:
Artisten als Titiaan (Karel V), Velázquez (Filips IV) en Rubens (meerdere hoven) bloeiden onder dit systeem – maar bleven afhankelijk van de smaak en grillen van een mecenas.
In steden als Antwerpen, Amsterdam en Berlijn controleerden gilden het vak:
Gildenlidmaatschap was vaak verplicht voor beroepspraktijk, wat toetredingsbarrières creëerde maar ook stabiliteit bood.
Vanaf de 17e-eeuwse Nederlandse Republiek ontstond een nieuw model:
Rembrandt, Vermeer en Hals navigeerden door dit verschuivende landschap – soms succesvol, soms niet.
Tussen de late 1600s en 1800 kantelde de balans decisief naar marktverkoop. De Salon-tentoonstellingen van de Franse Academie (vanaf 1667) en het Koninklijke Academie van Londen (1768) schufen nieuwe publieke voorstellingen. In de Romantische tijd konden artiesten als Turner en Géricault carrières opbouwen door kritieke roem en galerijvertegenwoordiging in plaats van hofaanstellingen.